tag:blogger.com,1999:blog-33039162011-09-13T18:35:58.218+04:30مسافر جزيرهMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.comBlogger2111100tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-13314880541929519922009-12-02T15:32:00.004+03:302009-12-02T16:18:50.026+03:30مي پرسد اين خمار از ميكده رانده، راه مسجد را از درويش به ظاهر خدا ديده،و من مصلوب مي شوم، از اين معصيت ِ به درويش رفتهحال به من گوييد در اين وانفساي جان دادن: صدايم كو؟صدايت را باد برده است با خود نگاهم كو؟نگاهت را خواب برده است با خودآرزوهايم ؟آرزوهايت را خواب بر باد برده است؟مصلوبش كنيد اين آرزو بر باد داده را .... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-75461385572122540302009-04-23T12:12:00.000+04:302009-04-23T12:18:25.905+04:30ساکنان دریا بعد از مدتی صدای امواج را نمی شنوند... عجب تلخ است، قصه ی عادتMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-38411033053628597022009-04-15T11:29:00.000+04:302009-04-15T12:58:48.475+04:30صداي پاي خدامن صداي پاي خدا را شنيدم در آن نيمه شبهاي ظلمت زده. در آن وانفساي هذيان گويي. در آن آشفتگي جسم و بيچارگي روح، در تلاطم ميان مردن و نمردن، بودن و نبودن. من شنيدم آن چه را ديگران در سالمندي زهد به ترديد مي شنوند. كه من شنيدم آن صدا را به اطمينان و نه در ترديد، آن هم در نونهالي جسم و ميانسالي روح، با همه آلودگي. خود خودش بود، چيزي شبيه آب، آن هنگام كه مي ريزد بر جسمي سخت همچون بر من ِ Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-48371643152687980752009-04-14T13:14:00.000+04:302009-04-14T13:19:42.231+04:30سياست آينه ها و مرغ مهاجرمن سياست آينه ها را نمي فهمم. من فلسفه آب را درك نمي كنم و جادوي مهتاب را. به وسعت همه آينه ها قسم، من اسيرم بين رنگها و بي رنگي ها. من شك دارم به بيطرفي آينه ها. به صداقتشان، به درستي و صافي شان، وقتي چهره هاي پر از دروغ و ريا را با تمام زلالي نداشته شان نشان مي دهد. وقتي رو نمي گردانند از صورتكهاي سراسر تزوير. از اين ماسكهاي مالامال از فريب. من از اين آينه هاي روشنايي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-19189723479503709722008-11-12T16:29:00.000+03:302008-11-12T16:37:41.242+03:30در جایی خواندم و چه نیکو سخنی بود، گو اینکه پس از سالها تلاطم ذهنی و کاوش فکری، یافتمش گمشده ام را. آن دُر این بود:دستهایی که کمک می کنند، مقدس تر از لبهایی اند که دعا می خوانند... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-60312495360873393662008-06-28T09:47:00.000+04:302008-06-28T09:51:44.182+04:30و آن هنگام كه كودكي متولد مي شود، در گوشش اذان مي خوانند و آن هنگام كه انساني مي ميرد برايش نماز. زندگي فاصله بين اذان و نماز است ...Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-73825818643474678202008-05-28T08:56:00.000+04:302008-05-28T09:18:05.162+04:30در هزار توي خويش جا مانده ام، نفس هايم از نفس افتاده اند. خويش را صدا مي زنم، بيهوده وار. صداي آن نفس ها ديوانه مي كند اين مجنون را. دير زماني است كه نيستم. دنبالش بوده ام اين نبودن را. گم مي شوم در هزارتوي من تا پيدا شوم در خويش. خويش را دوست مي دارم آن وقت كه من را بيگانه ام. Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-17944249232182129212008-04-17T09:34:00.000+04:302008-05-26T15:21:02.676+04:30اندوه و شادی همواره دوشادوش هم سفر کنند و در آن هنگام که یکی بر سفره ی شما نشسته است ، دیگری در رختخوابتان آرمیده باشد. شما پیوسته چون ترازویید بی تکلیف در میانه اندوه و شادي..اگر به دیدار روح مرگ مشتاقید، هم به جسم زندگی روی نمایید و دروازه های دل بدو برگشایید، که زندگانی و مرگ، یگانه اند ،همچنانکه رودخانه و دریا .جبران خلیل جبران Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-9913310904916273642008-01-15T08:09:00.000+03:302008-05-26T15:41:30.729+04:30آبي براي غسل دادن نيست ---------------------خورشيد امروز زمين را در برگرفته است،خورشيد امروز با خشم مي درخشد،خورشيد امروز نظاره گر نامرديهاستخورشيد امروز به قصد آتش كشيدن زمين طلوع خواهد كرد.امروز همه جا خشكيده و عطش موج مي زند،آب با زمين قهر كرده و مردان خدا، تنها با ياد خدا سيراب مي شوند،لبها بر تشنگي بوسه مي زند و مشكها لبهاي خشكيده را مي نگرند.آسمان و زمين، كوله بارشان سنگين ِ سنگين است. بغض Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-31172748097797274942007-12-26T08:45:00.000+03:302007-12-26T08:58:47.422+03:30همواره به دنبال رسيدن ايم، بي آنكه انتها را فهميده باشيمهمواره به دنبال فهميدن انتها ايم، بي آنكه از رسيدن معنايي داشته باشيمهمواره براي آغاز شدن بي قراريم، بي آنكه بدانيم از بي قراري، آغاز شديمMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-74917808050184681742007-10-30T13:18:00.000+03:302007-10-30T13:43:25.462+03:30اصلا باورم نمي شد وقتي بطور اتفاقي خبر را شنيدم. قيصر امين پور هم رفت. هيچ وقت شعر دردش را از ياد نمي برم. مخصوصا وقتي به اين جاي شعرش مي رسيدم كه "دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست/ درد مردم زمانه است/ مردمی كه چین پوستشان/ مردمی كه رنگ روی آستینشان / مردمی كه نامهایشان / جلد كهنه شناسنامه هایشان درد می كند " روحش شاد و خدايش بيامرزاددرباره قيصر---------------------------درد نام ديگر من Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-5048582440561859682007-10-06T12:44:00.000+03:302007-10-06T12:46:54.099+03:30Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-63612579077881846482007-08-28T11:39:00.000+03:302007-08-28T12:03:51.409+03:30چهره ات مقدس استنامت مقدس استعشق منلبخندت مقدس استكه باعث مي شود روحم بخواهد به پرواز درآيدعشق منهمه ي شبها و همه ي اوقات از من مراقبت مي كرديولي من هرگز آن را نفهميدمو حالا خيلي دير شدهمرا ببخشحالا تنها هستم با شرمساري بسياربخاطر سالهايي كه باعث رنج تو شدماي كاش مي توانستم يكبار ديگر در آغوشت آرام گيرممادر، بدون تو هيچمتو خورشيد بودي كه روز مرا روشن مي كردي حالا چه كسي مي خواهد اشكهايم را پاك Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-51189340983860243172007-08-15T11:46:00.000+03:302007-08-15T11:57:32.959+03:30همان عاشقانه قديمي، كه خواندنش و فرياد زدنش مرا همواره به معجزه و خدا پيوند مي زند من برايش از سرزمين آلاله ها مي گفتم و او چه زيبا با دستان لطيفش گل چين مي كرد آلاله ها را با مهرباني در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از زيباييهايش مي گفتم چيزي كه خود باور نداشت و او چه با اشتياق زيبايهايش را همچون مرواريد در صدف زندگيش نوازش مي كرد در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از داشته هايش و نداشته هايش مي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-72292816062931781012007-08-02T11:11:00.000+03:302007-08-02T12:20:02.159+03:30زندگي بايد كرد، حتي اگر قفس، دستان اسارتمان را بر سلولهاي بودنش ميخ كرده باشدپرواز بايد كرد، حتي اگر بالهايمان در پرواز هاي ديروز و در سرزمين هاي دور تر از امروز جا مانده باشد نفس بايد كشيد، به سادگي، حتي اگر هوا، تازگي اش را در وزيدن هاي ديروز گم كرده باشدنگاه بايد كرد، بي دليل، حتي اگرچشمها، ديدن را در نگاههاي سرد و يخ زده ديروز از ياد برده باشد بايد دويد از براي رسيدن، عقب نيفتادن و فراموش Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-83727546503129604112007-02-15T09:02:00.000+03:302007-02-15T09:04:24.426+03:30 نظر بر ابر کردم ، ابر باریدن گرفتیک نظر بر یار کردم، یار بالیدن گرفتتکیه بر دیوار کردم، خاک بر قلبم نشستخاک بر قلبش نشیند آنکه یار از من گرفتMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-79675508563857270972007-01-24T12:35:00.000+03:302007-01-24T14:07:40.137+03:30به دور دستها نگاه می کنمجز غبار مبهمی از "دوست " چیز دیگری نمی بینمدر حال بالا رفتن از یک سراشیبی تندتنها، به دور دستها می پیوندیو من سنگینی گامهای پیش رونده ات رانه بر زمین، که بر روی قلبم حس می کنممی روی و ناگاه، طوفانی مهیب، دشت زندگیم را فرا می گیردو بعد، سکوتی حزینکه قلب را چون کویری سوزان و بی آب،ترک خورده و درهم شکسته، می نمایدو تو گامهای خسته ات را همچنان یکی پس از دیگریبر روی ریگهای Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1169447238422134252007-01-22T09:49:00.000+03:302007-01-22T09:57:18.436+03:30حسين (ع) الگوي جاودانه تاريخMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1166688502032386722006-12-21T11:16:00.000+03:302006-12-21T11:49:54.573+03:30شعر از مانا اقاییمن اعتراف مى‌كنمكه شاعر بدى بوده‌امزيرا لب‌هايم را با سوزن شك و نخ ترديد دوخته‌امو همواره معنى فريادهايم را تا تاريخ انقضاى سكوت به تاخير انداخته‌ام من اعتراف مى‌كنم كه خاك را بجاى خدا پرستش كرده‌امو همچون موم به آفتاب خيره شده‌اممن اعتراف مى‌كنم كه خودكارم را همچون عصاى موسى به سمت بلاهت قومم نشانه رفته‌امو آينه را همچون درياى احمر شكافته‌ام من اعتراف مى‌كنم كه نااميدى‌هايم را Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1163840533819363112006-11-18T11:44:00.000+03:302006-11-18T13:40:28.266+03:30 به دنيا بگوييد، بايستد او دارد آب مي شودبه دنيا بگوييد، بايستد او دارد خاك مي شودبه دنيا بگوييد، بايستد او دارد سراب مي شودبه دنيا بگوييد بايستد او دارد قصه مي شودبه دنيا بگوييد، بايستد او دارد تهي مي شودبه دنيا بگوييد، بايستد او دارد مي سوزدبه دنيا بگوييد، بايستد او دارد مي پوسد....به دنيا بگوييد كه او نيز انسان است از نسل آدم و حوابه دنيا بگوييد كه او نيز روح دارد، روحي از جنس " و نفخت من روحيMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1155551691000563892006-08-14T13:46:00.000+03:302006-08-14T14:16:20.613+03:30همان عاشقانه قديمي اما با حسي ناب تر و البته گرامي تر... من برايش از سرزمين آلاله ها مي گفتم و او چه زيبا با دستان لطيفش گل چين مي كرد آلاله ها را با مهرباني در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از زيباييهايش مي گفتم چيزي كه خود باور نداشت و او چه با اشتياق زيبايهايش را همچون مرواريد در صدف زندگيش نوازش مي كرد در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از داشته هايش و نداشته هايش مي گفتم و او با نجابت همه آن چه Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1151401043270528562006-06-27T13:02:00.000+03:302006-06-27T13:18:53.380+03:30سرودن و فرياد كشيدن در هزار توي دل گير مانده است و هيچ تلاشي براي آزاديش نمي شود. چرايي ِ نخواستن معلوم نيست و گلايه از آزاد شدن نيز وجود ندارد. فرياد خود هم از فرياد نشدن و رها نشدنش راضي است. تمكين كرده است در برابر خفگي حنجره و تاريكي آن هزار تو. بايد تلاشي كرد، مي دانم، اما مي بايست كه رها شدن را بلد بود. افقش را پيمود و مسافران جاده اش را هم نشين شد. رهايي در هر نگاهي معنايي خواهد داشت. اما Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1128409611717645142005-10-04T10:33:00.000+03:302005-10-05T09:58:05.946+03:30دل افسار بريده است و لگد زنان طويله ذهن را مي كوبد. جسم بسان گلادياتوري است كه عربده كشان و ديوانه وار حتي سايه روح را انتظار مي كشد براي نابوديش. دلم ديگر هيچ آرزويي ندارد. هيچ و هيچ و هيچ حتي مرگ را. اما در انتهاي آرزوي نداشته، يك سياهه اي از اميد سوسو مي زند. پوسيدگي. آري من فقط و فقط پوسيدگي مي خواهم. صدا كنيد نعش كش هاي داستانهايم را. فرياد كنيد كلاغان غارغار كن قصه هايم را. بياوريد تابوت Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1124353499753339662005-08-18T12:36:00.000+04:302005-08-18T12:55:01.250+04:30دلم هواي ميكده اي دارد كه ساقيانش ديوانگاني اند كه شراب مي دزدنددلم هواي غربتي دارد كه راهيانش راهزناني اند كه جاده مي دزدنددلم هواي كويري دارد كه ماسه هايش رقاصاني اند كه جسم مي دزدنددلم هواي خدايي دارد كه بندگانش فرشتگاني اند كه نور مي دزدندMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1124263356124463802005-08-17T11:49:00.000+04:302005-08-17T11:56:12.690+04:30همان عاشقانه قديمي، با لذتي ديگرگونه و البته آرام ترمن برايش از سرزمين آلاله ها مي گفتم و او چه زيبا با دستان لطيفش گل چين مي كرد آلاله ها را با مهرباني در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از زيباييهايش مي گفتم چيزي كه خود باور نداشت و او چه با اشتياق زيبايهايش را همچون مرواريد در صدف زندگيش نوازش مي كرد در شب بيست و پنجم مردادمن برايش از داشته هايش و نداشته هايش مي گفتم و او با نجابت همه آن چه را كهMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1123304808936187732005-08-06T09:33:00.000+04:302005-08-06T09:36:48.943+04:30آن مرد صداي همه ما بود - خداحافظ - Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1117606275580737392005-06-01T10:05:00.000+04:302005-06-01T13:05:31.766+04:30پسرك بعد از كلي كلنجار رفتن و اينور و اونورشدن، سيگارو از تو جيب پشتي شلوارش بيرون كشيد و گذاشت كنج لبش. يه قيافه اي هم به خودش گرفت كه هر كي ببيندش فكر نكنه ناشيه.چشماشو بست و به ياد همه روزهايي كه بر سرش اومده بود، افتاد. ابراي آسمون دلشو صدا كرد و ازشون خواست كه صورت قشنگشو خيس ِخيس كنن. وقتي اشكاش شروع به باريدن كرد، درست همون موقع بود كه تصميم نهاييشو گرفته بود و با اينكه مي دونست كارش Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1117094280404432852005-05-26T12:25:00.001+04:302005-05-26T12:28:00.406+04:30Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1114405498628069842005-04-25T09:31:00.000+04:302005-04-27T08:19:52.330+04:30خيلي وقته كه ننوشتم. علتشو نمي دونم. و اين براي مني كه نوشتن رو خيلي دوست دارم - حداقل براي خودم- عجيبه. نوشتن براي من از اون حسّاييه كه وقتي به سراغم مي آد لذت مدام مي برم، و به معناي ديگه هر وقت كه بخوام حال بديمو از بين ببرم، شروع مي كنم به نوشتن. نوشتن توي وبلاگ و يا درواقع وبلاگ نويسي هم برايم يه جور ديگه دوست داشتنيه. چرا كه آغاز ِ وبلاگ نويسي براي من آغاز يك زندگي جديد بود. آشنايي با Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1114231967134597572005-04-23T09:16:00.000+04:302005-04-23T09:22:47.133+04:30روزی تمام می کنم!اين لحظه های بی کسی آخِر تمام می شود.اين بغض هااز راه بسته ی گلو روزی طلوع می کند.اين دردهادرعمق روح منيک شب غروب می کند.اين انتظار روز و شبوقتی تمام می شود.وقتی تمام شد!من با کدام اميدِ دردبا کدام بغض ِسرداين لحظه های سربی، کِدِر،نفس گير و بی توراعبور می کنم؟!- حتماً تمام می کنم.- منبع Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1108193389280331042005-02-12T10:54:00.000+03:302005-02-12T11:54:50.426+03:30آمار نهضت كربلانقش آمار در ارائه سيماى روشن‏تر از هر موضوع و حادثه،غير قابل انكار است.ليكن‏در حادثه كربلا و مسائل قبل و بعد از آن،با توجه به اختلاف نقلها و منابع،نمى‏توان در بسيارى از جهات، آمار دقيق و مورد اتفاق ذكر كرد و آنچه نقل شده،گاهى تفاوتهاى‏بسيارى با هم دارد.در عين حال بعضى از مطالب آمارى،حادثه كربلا را گوياتر مى‏سازد. به همين دليل به ذكر نمونه‏هايى از ارقام و آمار مى‏پردازيم:مدت قيام Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1107414001763478882005-02-03T10:26:00.000+03:302005-02-03T10:40:12.680+03:30تقديم به تنها گوهر درياي زندگيم آمنه عزيزم روز مبادا وقتي تو نيستي نه هست هاي ما چونان که بايدند نه بايد ها... مثل هميشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم عمري است لبخند هاي لاغر خود را در دل ذخيره مي کنم : باشد براي روز مبادا ! اما در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبادا نيست آن روز هر چه باشد روزي شبيه ديروز روزي شبيه فردا روزي درست مثل همين روزهاي ماست اما کسي چه مي داند ؟ شايد امروز Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1101626933558296082004-11-28T10:49:00.000+03:302004-11-28T11:39:38.826+03:30> دلم هواي دلتنگيهاي گذشته را دارد. حيراني و در به دري روزهاي بر جاي مانده در پشت سر. قصه غار غار كلاغان سياه و نعش و تابوت و قبرستان. يادش به نيكي. همه چيز رنگ ترديد بود و تاريكي. همه چيز بوي مردگي مي داد و جمود. ليك مست بوديم و بيدار. سياهي ديروز سبزتر از شادي امروز بود همانگونه كه سفيدي امروز تاريكتر از سياهي هاي گذشته است. در پي خواسته دل بوديم و پايمان پر آبله از خار بيابان. گوش نمي شنويد و Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1097394522203491662004-10-10T11:10:00.000+03:302004-10-10T12:07:16.653+03:30دلم ديوانه يك بغل مستي است، ديوانه خروارها بوته نيلوفر، عاشق اقاقيا و مشتري دريا دريا مهرباني، كوله بار اين دل تشنه صحبت يار و شمع و خلوت و تنهايي و ويراني است. دلم سخت تمرين فراموشي لحظات سرد و بي روح پشت سر مي كند، ديده ها به دنبال از ياد بردن گريه هاي زخم كهنه، دستهايم در مستي رها شدن از زمختي و بي روحي، پاهايم چشم انتظار روزهاي سلامت اند. ذره ذره اين تن، براي از ياد بردن آبله هاي جا مانده بر Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1096180082110551952004-09-26T09:52:00.000+03:302004-09-26T10:48:00.350+03:30 تا ديروز: اون درخت تن سپرده به تبر كه واسه پرنده ها دلواپسه منم منم و اما از امروز: اون درخت دل سپرده به تبر كه واسه يه پرنده دلواپسه منم منم Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1095571265526100772004-09-19T09:48:00.000+04:302004-09-19T10:28:02.483+04:30 اون درخت تن سپرده به تبر كه واسه پرنده ها دلواپسه، منم منم Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1092207245222612522004-08-11T10:43:00.000+04:302004-08-11T12:03:39.380+04:30 روزها از پي هم مي گذرند بي آنكه خبري از همان كورسوي اميدي باشد كه آوازه روايتش گوش همه را كر كرده است. يادمان داده اند كه هر گاه از بدي زمانه گله و شكايتي بود، فرياد رسي به نام خدا هست كه نشسته است كه كسي او را بخواند و او نيز بلادرنگ مشكلات مخلوقات نازنينش را حل و فصل نمايد. و اگر اين مشكل حل نگرديد، واژ هايي همچون قسمت، صلاح تو نيست، حكمت در اين است، توجيه مساله قرار خواهد گرفت. يادمان داده Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1091688857754543372004-08-05T11:06:00.000+04:302004-08-05T12:37:20.176+04:30به او كه ديروز دارش را مي ساخت و امروز حلقه دارش را درس كشتن مي دهد سلام حاجي،دلم واست شده يه ريزه. مي خوام واسم حرف بزني اونم يه عالمه. دارتو ديدم و كلي هم حالشو بردم. کاري رو کردي که من چند روز پيش تر توي وبلاگم کرده بودم. يعني اينجوري من چند روز به مرگ نزديکترم. ولي فرقي نمي کنه مهم اينه که مرگ دست از ناز کشيدنش بر داره و بياد، مگه نه لوطي... حاجي وقتي جام شوكرانتو ديدم، وقتي دار و ديدم، حالا Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1091262989680137852004-07-31T13:04:00.000+04:302004-07-31T13:06:29.680+04:30 من مرگ مي خواهم كسي مي فهمد؟ Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1086851228772137492004-06-10T11:18:00.000+04:302004-06-10T13:11:28.696+04:30 دستهايي را كه در باغچه خدا كاشته بودم، سبز شده اند. ساقه هاي بودن ريشه در خاك خدا فرو برده اند. اين ريشه ها با خاك رفاقتي ديرينه دارند. بارها و بارها اين خاك را دويده اند، و باز هر گاه دستان سردي همراهي شان را از ميان برده است، دوباره حكايت ريشه و اين خاك، تكرار كنان، براي باغبان و ساقه و اهالي اين باغچه روايت شده است. ساقه هاي تنم خوب مي دانند كه اين گهواره، همان آرامشگاه ابدي اش است و گريزي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1085642009891734882004-05-27T11:38:00.000+04:302004-05-27T11:43:29.890+04:30 غمي است در پايه هاي تنم. مي فشارد آب ديدگانم را و فرو مي شكند تمام بودنم را. ذرات ابعاد جسمم در تلاطمي ديوانه وارند از براي ماندن بر روي چهارچوب جسم. ولي انگار ديوار اين تن تمناي جاودانه بودن ندارد. براي هر بودني نيازي مي بايد بود، اما براي اين مرده در كوير، اين نياز، جبري بيش نيست. استخوانها ميلي براي هيكل دادن ندارند. التماس پيوندهاي تنم را براي استقامتي دوباره مي شنوم بي آنكه اشتياقي در من Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1082270986413718522004-04-18T11:07:00.000+04:302004-04-18T12:23:47.343+04:30 در انتهاي كوير دل نشسته ام. چشم از اين جسم خاكي بر مي كنم و بر آرامش فرش شده بر ريگهاي داغ اين كوير مي نگرم. دستهاي ديدگانم را بر آتشكده دل مي سپارم و آنگاه خود به تماشاي يك افروختن مي نشينم تا نور يابم و روح. آتش، يك عطش است و براي افروخته شدن مي بايست كه تشنه بود. دل مجمر آتش است و بيگانه با خاموشي. سوختنش، از سوز است و اين چنين است كه صاحب آتشكده دل هماره در آشفتگي است. آشفتگيي كه ثمره يك Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1079953751014520872004-03-22T15:39:00.000+04:302008-05-26T15:22:51.008+04:30چند ساعتي بيشتر به آغاز سال جديد نمانده است. تحويل سال نو و دعاي معروف يا مقلب القلوب والابصار ... سال، نو مي شود بي آنكه از اتفاقات پيش رو با خبر باشيم. هميشه كلمه آغاز خوشحالم كرده است. چرا كه زندگي چيزي جز آغاز شدن نيست. حتي مرگ كه براي بسياري كه عاشق دنياي پر از رنگ و لعاب و الوان و الحان به ظاهر خوش است، پايان همه چيز است، براي آناني كه روحشان خدايي است، مرگ آغازي بيش نيست. آغاز يعني Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1079732495689418032004-03-20T01:11:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.067+04:30   يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر اليل و النهار يا محول الحول و الاحوال حول حالنا الي احسن الحال  Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1078645589713588972004-03-07T11:16:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.103+04:30 ... باز همان سردي لحظه ها، تشنگي واژه ها، خرابي انديشه و در به دري جسم از پي بي ميلي روح. موسيقي تكراري باد در غرش زمان، فرياد بي رمق خواهش مرگ در پوچي زندگي، همت بي فايده جسم در غرقاب هرزگي بودن، خنده هاي بي دليل چشمها در جاري كردن خون. آغاز بي پايان قدمها در تاريكي جاده، كرختي تن در سرماي استخوان سوز ترديد، بي حوصلگي دل در تپيدن هاي خاموش رگها، ويرانگي اين من در حيراني اعدام خويشتن و Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1077432187365719612004-02-22T10:13:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.117+04:30بوي ياس و خداي احساس و ضريح عباس و كرببلا بوي لاله، خداي آلاله، كودك سه ساله و كرببلا بوي سيب و حرم حبيب و حسين غريب و كرببلا بوي گلاب و فرات پر آب و بيچاره رباب و كرببلا يا حسين بن علي (ع)Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1077279048181893112004-02-20T15:40:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.148+04:30 مسافر خدا تقديم به او كه مرا معجزه خويش مي خواند. به او كه در انديشه هاي قبلي قلمم قصه زخم كهنه اش را فرياد كرده بودم. به او كه از معجزه اش تنها و تنها رهايي در آغوش خدا را مي خواهد. Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1076787920913387472004-02-14T23:15:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.223+04:30 بغض، خونم را مي مكد. غم، شريانهاي بدنم را خنجر مي كشد. خستگي، نفسم را زخمي مي كند. آوارگي، پاهايم را شكنجه مي دهد. ديوانگي، تنم را به زنداني خويش برده و حيراني، دستهايم را به بردگي كشانده است. عصيان، انديشه هايم را به دار زده و پوچي، نگاهم را كفن كرده است. دلواپسي، جسمم را پوسانده و تاريكي لحظات، حكم اعدام برايم تفسير مي كند. سحر، صداي جغد هاي شوم را برايم هديه آورده است. خورشيد، نورش را به Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1075527802652952762004-01-31T09:13:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.234+04:30به او كه دار خويش را بر دوش دارد و هم بمناسبت بر دوش كشيدن جنازه ام... ديگر كسي مرا صدا نزند، من نعش خويش به گورستان مي برم. تا گورستان ديگر راهي نمانده است. آن هنگام كه نعش خويش به گورستان مي بردم، هيچ پرستويي كه هيچ جغدي حتي به پيشوازم نيامد. گورستان امروز چه سرد بود و تاريك. راستي هيچ نيلوفري مرا در تشييع جنازه ام همراهي نكرد؟Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1073976283165178282004-01-13T10:14:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.248+04:30سالها مياي حرف ميزني. حرفهايي كه از جنس ديگري اند، آنهم براي آدمهايي كه از نوعي ديگرند. از تنهايي ها ، دلتنگي ها و غم ها گله و شكايت مي كني. تو اين جور حرف زدنا و از اين جنس حرفا گلايه كردن، به فكر تنها كسي كه نيستي خودتي. با اينكه از زبون خودت داري اين حرفا رو ميزني ولي به جاي ديگران ميگي و دلتنگي مي كني. اين حرفا رو ميزني كه ديگران با خوندنشون ياد غم ها و تنهايي هاشون بيفتن و از اينكه يكي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1072625372312483622003-12-28T18:59:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.303+04:30عادل جان، عزيز دل، مهربان دوست، پاك دل، من را در غمت شريك بدان. برايت از خدا آرامش و صبر خواستارم.Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1072588937292239282003-12-28T08:52:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.325+04:30 اين زن مادر من و اين كودك خواهر من است و اكنون خواهر من در بهشت آرميده. مادر گريه نكن. كودك تو در آغوش خدا و طاقت ديدن گريه هايت را ندارد...Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1071341198983764712003-12-13T22:16:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.342+04:30 هواي رهايي پر است از اكسيژن اعجاز و ريه هايش لبريز از اكسير تازگي. اكسيري كه جادويش جسم را مي تكاند و روح را متعالي مي كند. بيابان نشينان رهايي سرود معجزه سر مي دهند و براي روا شدن حاجت، خوب مستي مي كنند. در قفس نشينان غريب ديروز، پرچين نشينان كوي آغاز و جاده رهايي امروزند. چشمهايشان پر است از تفسير آغاز و بوم زندگي آنها پر است از رنگ تازگي. آنها بزرگاني اند از جنس نور و آب و آئينه. دنياي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1070618078721110752003-12-05T13:24:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.354+04:30 زخم كهنه قصه ديروز و امروز و فردا هاست. زخم كهنه آهنگ خاموشيهاست. زخم كهنه، فراموشي ديروزهاست. زخم كهنه زخمه بي صدايي چنگ است و رقص فرياد در باد. زخم كهنه قصه ترسها و دلهره هاست. قصه صدا ها و بي صداييها. قصه ماندن و نماندن، رفتن و نرفتن، خواستن و نخواستن. قصه غصه هاي سالها در انتظار نشستن، دلتنگي و گريه. زخم كهنه حكايت رهايي و اسيري است. روايت جاده و مسافر شدن. زخم كهنه سيلي روزگار بر چهره Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1070037879216610142003-11-28T20:14:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.370+04:30 خدايم را به اتاقم مي آورم. مي خواهم از ساحل آرام دامانش، به قايق لبانش كوچ كنم. آنگاه در درياي چشمانش بنشينم و بادبانهاي حاجت را به سمت افق مهرش رها كنم، تا مسافر اين قايق، بتواند بي خيال از هر زخمي و در بلنداي طوفان اين دريا، آرامش را، ميهمان خستگي هايش كند. با خودم عهد كرده ام كه از درياي چشمانش، مرواريد سكوت را، براي دلتنگيهايم به ارمغان بياورم. مرواريدها را مشرف به قايق سبز لبانش نمايم و سپسMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1069076727835063372003-11-17T17:15:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.401+04:30 غمهايم را با دستهاي خسته ام جمع كردم و در كوله بارم گذاشتم. ميخواهم براي غمهايم تا موقع رسيدن به كوچه هاي اشك كمي گلايه كنم تا شايد لختي آرام گيرم. چه بوي باراني مي آيد در اين كوچه ها. هرگاه به اين كوچه ها سر زده ام، اين نم باران، روحم را نوازش كرده است و خيسي فرش شده بر آن، برايم يادآور روزهاي آشنايي است. خوشا به حال آن دل كه اينچنين با تنهايي خود مستي مي كند و از مستي خود خيس بودن را متولد Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1068401712887991282003-11-09T21:45:00.000+03:302008-05-26T15:22:51.434+04:30 و آن هنگام كه در بي رحمي زمان به خواب شيرين مرگ رفتم همه آنچه را كه مي خواستم را يافتم. آرامش اين تنها واژه اي كه مي توانست مرا براي هميشه به دور از چشم هر عابر بي تفاوتي در جاده بي رحم زندگي تسكين دهد. در اين لحظه شيرين و در اين ميهماني با عظمت من در اوج زندگي ، عاشقانه مي خواندم. من در اين خواب عزيز گشته بودم. آري اين خواب شيرين مرگ را خدا مدتها بود كه در بيابان اميدم در گستره شب به من بخشيده Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1067158587748019592003-10-26T13:26:00.000+03:302003-10-26T17:15:08.150+03:30 و باز امروز تنها پيكره خويش را به زندگي كشانده ام. قرآن روبرويم تنها اميد براي ادامه دادن است. باز امروز مانند روزهاي سخت گذشته، پرم از تشويش و التهاب. لحظاتي بس كشنده. لحظاتي كه ديگر ميلي به تكرار آن ندارم و وجودم هم طاقت تحملش را ندارد. مدتهاست كه خود را در كوچه هاي تنهايي به انزوا كشانيده ام و در انتظار رخ دادن حادثه اي و شنيدن حرفي كه شايد مرا براي لحظه اي آرامم كند. يادش به خير روزهايي كه Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1065989577703194472003-10-12T23:42:00.000+03:302003-10-12T23:45:36.096+03:30 و باز امشب من غربت نشين كوچه هاي خالي از سكنه دلم. با اين كوچه خالي و ساكت سالهاست كه آشنايم و گاه گاهي براي روا شدن حاجتم در بن بست انتهاي آن به اعتكاف مي نشينم. روحم را بر گستره شب به پرواز در مي آورم و از بارقه اميدي كه در دلم هست، فانوس خلوتم را روشن مي كنم و با روشني چشمانم لبهاي دعايم را تازه مي سازم و مشرف به سلام حضورش ميشوم. ديوانه كه شدم حاجتم را بر لبهاي خواهشم جاري مي سازم و مي مانم Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1064903249922273702003-09-30T09:56:00.000+03:302003-10-01T14:05:38.450+03:30و اينك خسته تر از هميشه براه افتاده ام، با كوله باري نه سنگين از دلتنگي كه خسته از يك بغل شرمندگي. شرمنده از قداست مسافر جزيره. پاي رفتن نيست و قدرت بر خواستن از سكون سنگين حسرت و افسوس. مانده بودم تا معجزه و اينك نه لبي است براي دعا و نه دستي است براي به پرواز درآوردن، براي خواندنش و رسيدن به او. " ماندن تا معجزه " زيباترين شاخه نيلوفري بود كه در خاك حاصلخيز و شاداب جزيره كاشته بودم. مدتها Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1064153388998600992003-09-21T18:39:00.000+04:302003-09-21T19:05:08.720+04:30 عشق جاري از نگاهش را در سبد باورم گذاشتم و در كلبه زندگي در بغچه اميد آويزان نمودم تا شوقي باشد براي بازگشت. وقت، وقت رفتن بود. هنوز كومه خداحافظي را ننداخته بودم كه براي آنچه كه به امانت به اين كلبه داده بودم دلتنگ شدم. نه! بايد رفت. مسافران همه منتظر حركت قايق زندگي اند. آنها را نبايد رها كرد... عشقش هنوز سيال بر امتداد نگاهم است و تمام درونم را بي رحمانه مي كاود. تا دير نشده بايد باد را Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1063741840551662922003-09-17T00:20:00.000+04:302003-09-17T00:42:27.120+04:30 سالها حرف ميزني، فرياد مي كشي، دنبال يك چيزي ميگردي كه در اين وانفسا آرامت كنه. حرفي از جنس زمان. حرفي كه حاصل درك شدن باشه. چيزي كه خودت ميدوني ولي دوست داري يكي ديگه بهت بگه و اگر اون كس يه قاصدكي باشه از جنس خودت ديگه آخر آرامشه. افولي عزيز، برادرم، ازت ممنونم آن هنگام كه گفتي: " اين جزيره فقط يك سكنه داره:...تنهايي...نه مرتضي " ... مهم اينه كه توي اين دنياي به اين شلوغي، برادر من تنهاست... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1063482501229506252003-09-14T00:18:00.000+04:302003-09-14T00:26:51.473+04:30... اي دل ديگه بال و پر نداري داري پير مي شي و خبر نداري وقتي، اي دل، به گيسوي پريشون مي رسي خودتو نگه دار وقتي، اي دل، به چشمون غزلخون مي رسي خودتو نگه دار، عزيز خودتو نگه دار... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1062794189752381402003-09-06T01:06:00.000+04:302003-09-06T01:08:25.890+04:3014 شهريور روز تولد من... ... و من آغاز شدم نه به ميل خويش، اما آنكه خواست زايش مرا، لطيفترين روح بود – مادر – آنكه خواستنش دلاويزترين بهانه براي بودن است. فردا من، هم قبيله ديگر ستاره هاي زندگي مادر خواهم بود. مادر فردا آفرين پايان ديكته هاي زندگي ام خواهد شد. ديكته اي كه معلمش همان مادر است. آنكه قصه مهرش را بعدها در انشاي مدرسه نوشتم و سبزي روحش را در زنگ رياضي تنها با قانون زيباي بهشت زير Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1062538934553712982003-09-03T02:12:00.000+04:302003-09-03T02:12:14.510+04:30 با كه بايد گفت حكايت اين زخم كهنه را؟ كسي هست كه بداند يا كه بايد ماند تا معجزه؟Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1062101217742210862003-08-29T00:36:00.000+04:302003-08-29T13:24:34.796+04:30 من برايش از سرزمين آلاله ها مي گفتم و او چه زيبا با دستان لطيفش گل چين مي كرد آلاله ها را با مهرباني در شب بيست و پنجم مرداد من برايش از زيباييهايش مي گفتم چيزي كه خود باور نداشت و او چه با اشتياق زيبايهايش را همچون مرواريد در صدف زندگيش نوازش مي كرد در شب بيست و پنجم مرداد من برايش از داشته هايش و نداشته هايش مي گفتم و او با نجابت همه آن چه را كه داشت و نداشت را با صداقتش در صندوقچه ذهنش مرور Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1061238591163908892003-08-19T00:59:00.000+04:302003-08-19T01:08:50.256+04:30 تقديم به سبزترين سرزمين دنيا، مادر شب است و تشويش است و انتظار. بسان هميشه. سوت و كور نشسته ام. امشب شمعي براي روح بخشيدن به لحظات ناب وجود ندارد و اگر هم باشد حسي براي روشن كردنش نيست. در اين خلوت تنهايي نشسته ام و سعي ميكنم در ذهنم آنچه را كه بدان مبتلايم را درمان كنم. من هرگاه از درمان دردهايم عاجز مي مانم آن را در درونم درمان ميكنم. فرياد را درمان بسياري از رنجهايم يافته ام. فريادي از درون، Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1060806486822713962003-08-14T00:58:00.000+04:302003-08-16T09:40:37.520+04:30 سر انگشتان دستهايم چه خوب نواختن را مي فهميد، آن هنگام كه مسافر كويش بوديم قدمهاي خسته ام چه خوب راه رفتن را مي فهميد، آن هنگام كه مسافر كويش بوديم چشمهاي بي سويم چه خوب نور را مي فهميد، آن هنگام كه مسافر كويش بوديم خشكيده لبانم چه خوب ريزش باران را مي فهميد، آن هنگام كه مسافر كويش بوديم گونه هاي كويريم چه خوب جاري شدن اشكها را مي فهميد، آن هنگام كه مسافر كويش بوديم شب هاي سرد زندگيم چه خوب Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1060028338233048362003-08-05T00:48:00.000+04:302003-08-05T01:14:30.506+04:30 در اين دلتنگي هولناك شوري براي شاعري نيست. در اين بي حسي زمان ديگر خيالي براي معنا شدن، ذهني براي انديشيدن، دلي براي گريستن، سازي براي نواختن، لبي براي زمزمه كردن، كفشي براي آغاز كردن، كوله باري براي مسافر شدن، قصه اي براي حكايت كردن و حديثي براي روايت شدن نمي يابم. در اين بي تفاوتي زمان بهانه اي براي مستي، دليلي براي ديوانگي و حتي اشكي هم براي رهايي ندارم. در اين عصيان لحظه ها، در اين Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1058649766072926092003-07-20T01:52:00.000+04:302003-07-20T02:03:07.036+04:30 سرد سردم. بي روح بي روح. اينجا، در اين كلبه، ديگر نمازي خوانده نمي شود، دعايي به نيت شفا ختم نمي گردد، گوش صداي اذاني را نمي شنود و لبها ذاكر به هيچ نامي نيست. دل ديگر بهانه دعاي سحر را نمي گيرد . اينجا، در اين كلبه، ديگر پرنده اي پر نمي زند، قاصدكي از شوق نمي خندد و شبنم زندگي مهرباني نمي كند. جوانه عشقي به ماندن ندارد، چرا كه اينجا شكفتن بي معني است. اينجا زندگي هم از زندگي سير است... جان،Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1057179752602446522003-07-03T01:32:00.000+04:302003-07-03T02:09:16.583+04:30 شب بود، مي بود و دل. آن شب روح را نيز به همراه خويش به پيش پير ميكده برده بوديم و من خود مي ديوانگي در باده روح مي ريختم، مدام و پيوسته و او چه خوب مستي ميكرد در پيش آن پير. همچون شاگردي سراپاگوش استاد خويش. خوب ميدانستم كه آن شب، روح آزرده است و زخمي. در وانفساي شب، آن هنگام كه قصد بازگشت نموديم، مي ديدم روح را كه بي تفاوت از من و مي و دل، همچنان مستي مي كند. او چه زيبا اشك مي ريخت. Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1056572038365745972003-06-26T00:43:00.000+04:302003-06-26T02:39:43.990+04:30 در دلتنگي خويش نشسته ام. در اين بيراهي مسخ كننده، در اين بي روحي لحظه ها، به ياد روزهاي بي بازگشت سرزمين موعود و آن لحظه وداع، آن زمان كه خواندمش اينچنين: من وضو با نفس خيال تو مي گيرم و تو را مي خوانم و به شوق فردا كه تو را خواهم ديد چشم به راه مي مانم. و من هنوز چشم به راه دوباره خوانده شدنم. اينك من تنها شرمنده اي بيش نيستم و دلواپس از ديگر ديده نشدن. ترس از ديگر مسافر كويش نبودن... خدايا، Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1055661967713733212003-06-15T11:56:00.000+04:302003-06-15T12:04:38.366+04:30 صداي سرنوشت مي آيد در آغوشش خواهم كشيد و خواهم خواست تا تقدير را قبل از آغاز فصل سرد، معنا كند. گاري زندگي خسته است و من نيز هم... آغاز بيتوته است چمدان زندگي خالي و كفشهاي همراهي كهنه صداي سرنوشت مي آيد... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-1055603625023593572003-06-14T19:43:00.000+04:302003-06-14T19:43:45.050+04:30This weblog have problem temporarilyMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-951284712003-05-31T23:49:00.000+04:302003-06-01T00:15:26.000+04:30 چاره اي نيست، بغض، خيال شكستن ندارد. با آنكه راه علاج اين درد كهنه را خوب مي داند باز، سازش را با مرهم اشك، كوك نمي كند. اگر با شكستن، ما را ميهمان بي ريايي اشك كند، آنگاه قصه زندگي تازگي را خوب احساس خواهد كرد... مدتهاست كه چشم انتظار بارانم از آسمان حضور. مدتهاست كه دلتنگ كوير شدنم، اگر اشك پاي بر سرزمين گونه ها بگذارد... بايد كوير شد تا بركه زندگي، خود را باور كند و ماهيان كوچك بركه در Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-942151902003-05-12T22:24:00.000+04:302003-05-12T23:01:43.000+04:30 مي توان از عطش سيراب شد. مي توان بي باده مست شد. مي توان بي بال اهل پرواز بود. مي توان بي غروب دلتنگ بود. مي توان بي نصيب خشنود بود. مي توان بي شمع پروانه بود. مي توان بي برگ پاييز بود. مي توان بي دل قصه گوي غصه بود. مي توان بي چهره زيبا بود. مي توان بي قسم در وفا با يار بود. مي توان بي رجز مردانه بود. مي توان بي ساقي جام بود. مي توان بي قلم انديشه بود. مي توان بي همسفر بر جاده بود. مي توانMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-934082962003-04-28T21:22:00.000+04:302003-04-29T11:16:12.000+04:30 از قافله جا مانده ام. من از عطش وا مانده ام. من از اشك و دل و شب هم وا مانده ام. من از حضور جا مانده ام. من از وجود وا مانده ام. من از چنگ و دهل و ساز خواب مانده ام. من از هجرت وا مانده ام. من از سكوت، شراب، مستي، من از همه واژه هاي بودن جا مانده ام. من از خلوت دل هم جا مانده ام. من حتي از خويش هم جا مانده ام. بايد شكست؟ بايد پريد؟ بايد بريد؟ بايد گفت؟ بايد خواند؟ بايد نواخت؟ بايد... نه! Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-927971932003-04-18T00:45:00.000+04:302003-04-18T01:19:11.000+04:30 صدايت را خوب مي شناسم، و نگاهت را خوب مي فهمم. خوب خوب مي شناسمت اي غريبه. بيا بنشين در كنارم اي آشناي دلتنگي. اي غريبه همنشين و اي دلتنگ عصيان زده خواهش. بيا، بيا كه تو هم خوب مي شناسيم. بيا و برايم بخوان التماس دلتنگي را. بيا و برايم بخوان حديث ديوانگي را. بيا و برايم بخوان آهنگ اسيري را. بيا و با آمدنت، نه، كه با نگاهت، رهايم كني از اين كوله بار خستگي. بيا و با آمدنت، نه، كه با فريادت ، Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-921691342003-04-08T00:22:00.000+04:302003-04-08T00:33:16.000+04:30 شده ام ويران كويش. سرمست از بويش. حيران از مويش. ديوانه خوي اش و چه زيبا او عشق بازي مي كند با من. ميكشاند مرا با عشوه نوازيهاي نگاهش و من خراب باده ساقي چه كودكانه به دنبالش حيران و مستاصل، ميدوم و گريه كنان مي خوانمش. او حيراني ام را بر سر كويش مي خواهد و من نمي دانم. او تشنگي ام را بر لب جام پر از مي نابش مي خواهد و من نمي دانم. او پريشانيم را در لحظه ديدار ميخواهد و من نمي دانم. او Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-915027482003-03-28T01:50:00.000+04:302003-03-28T02:51:17.000+04:30 از ذهن گذراندمش، همين كه او را ديدم، نگاهم را خواند و چه خوب تفسيرش كرد. به ياد همه وعده هايي افتادم، كه در حضور زمان به او داده بودم، در يك مكان رويايي كه ديدنش و احساس كردنش تنها به دست تقدير است. همان دست تقديري كه در بي خودي زمان، بي خودي وجود را به من هديه داده بود. او ساقي بود و من تشنه مي نابش. اما من شكسته بودم سبويش را، ولي باز آمده بودم به ميخوارگي اش. من شكسته بودم سبوي باده را وMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-908143312003-03-16T23:15:00.000+03:302003-03-16T23:32:25.000+03:30 وقتي نشست جلوي ماه، باورش نميشد كه اون عكس زيبايي كه هميشه از دور بر پهناي ماه ميديد، خودش باشه. از خوشحالي داشت پر در مي آورد. آخه از بچگي ياد گرفته بود كه وقتي چشمهاي آدما زيبا ميشه، قشنگترين ها رو ميتونه تو قاب ماه ببينه. حالا او قشنگترين چيز، شده بود خودش. تصميم گرفت تا دير نشده، اين قاب زيبا رو تو آغوش بگيره و ببردش تو كوچه پس كوچ هاي تنهاييش و واسه همه اهالي ديروز و امروز حكايت قشنگي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-899480262003-03-01T13:17:00.000+03:302003-03-04T09:44:43.000+03:30 چقدر امشب همه چيز زيباست. همه چيز، اتاق خاليم اين تنها شاهد زندگاني. مادرم و حتي رنج روزگار نقش شده بر چهره معصومش. نقش هايي كه حكايت ستمهاي رفته بر مادر است. چه زيباست اين زيباترين تابلو خلقت. هرگز نقشي به اين زيبايي نديده ام. وقتي چهره اش را مي بينم به ياد معصوميت مي افتم. معصوميتي همراه با آرامشي ابدي... آري، در اين تنهايي شب، در اين سرگرداني محض، همه چيز زيباست. من در اين سكوت وهم آلود، Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-897229282003-02-25T21:29:00.000+03:302003-02-25T23:30:38.000+03:30 آغاز پرواز... آيا در انتظار صدايي بودن را تجربه كرده اي؟ آيا از اينكه قرار است با صدايي، انتخاب شوي را تجربه كرده اي؟ آيا تا به حال از ترس اينكه تو را براي كاري فرا بخوانند و تو هنوز تكليف خود را با خود مشخص نكرده اي و مرددي ميان ماندن و رفتن، را تجربه كرده اي؟ آيا از اينكه سالها به انتظار بارقه نوري بوده اي و هم اكنون زمان نوازش چشمهايت با همان بارقه نور فرا رسيده باشد را تجربه كرده اي؟ Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-894546622003-02-21T00:43:00.000+03:302003-02-21T00:43:54.550+03:30 من هم مثل شما اومدم كه تولد مسافر جزيره رو بهش تبريك بگم. اينجور كه خودش ميگه، هيچ وقت اون لحظه رو فراموش نميكنه وقتي كه از غدير نوشت و شد مسافر جزيره... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-894507692003-02-20T23:28:00.000+03:302003-02-21T00:59:42.000+03:30 تقديم به غدير غدير چه واژه بزرگي است براي در دل ماندن و چه واژه ثقيلي است براي احساس شدن.غدير چه واژه عجيبي است براي معنا كردن و چه واژه غريبي است براي معنا شدن.غدير چيزي است فراتر از يك واژه، بالاتر از يك روز و وسيعتر از يك مكان. ولي غدير واژه آشنايي است براي علي. غدير به معناي تمام غربت علي است. به وسعت تمام مظلوميتش و به پهناي تمام سالهاي سكوتش. غدير عيد است براي من، براي تو و شايد براي ابوذرMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-887083092003-02-07T18:54:00.000+03:302003-02-07T19:34:44.000+03:30وقتي بهم گفت كه مادرش رو از دست داده، هيچي به ذهنم نرسيد كه بهش بگم، نه تسليتي، نه اشكي براي هم دردي باهاش. نميدونم چرا، شايد واسه اينكه اگه يه روزي اين اتفاق واسه خودم بيفته، بهترين چيز تو اون لحظات اينه كه يكي بياد بهم بگه كه بايد باور كني كه ديگه رفته . نميدونم شايد هم ... تقديم به روح مادرش كه بي شك الان در اوج آسمان و از كنار معبود خويش نظاره گر گريه هاي بچه هايش هست. مادر، مادر اتاق خاليمMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-884331582003-02-02T23:44:00.000+03:302003-02-03T00:33:08.000+03:30 امشب دلم به اندازه تمام وسعت شبهاي تنهايي گرفته است. به اندازه تمام ريگهاي معصوم فرش شده بر بيكران بيايان. من امشب از خويش خسته ام. خسته ام از اين روزمرگي. خسته ام از اين همه انتظار بي پايان. خسته ام از نگاههاي مانده بر بي رنگي بوم زندگي. خسته ام از اين همه تكرار بي حاصل، از تكرار قصه گفتن از نيلوفرها و قاصدكهاي سالها مهاجر، از گفتن قصه سفر براي گوشهايي كه ديگر خسته از شنيدن است، از تكرار Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-879677702003-01-24T21:54:00.000+03:302003-01-24T22:16:09.000+03:30 دير زماني است كه براي من نوشتن آن طراوت هميشگي را ندارد. ديگر نوشتن روي كاغذ مفهوم رها شدن از تنهايي هايم را برايم تداعي نمي كند. مدتهاست كه تراوش جوهر روي كاغذ برايم تراوش زندگي روي بوم نقاشي ذهنم نيست. ديگر زندگي در نوشته هايم جريان ندارد. نمي دانم چرا و شايد هم مي دانم. از اين نيز بيخبرم. آه خدايا، مرا چه شده است؟ شلوغ بازار ذهنم آشفته است. من براي بودن، ماندن، رفتن، سكون و يا حركت، واژه هاييMortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-874284992003-01-14T21:59:00.000+03:302003-01-14T22:37:03.000+03:30 كوير و باران... سياهي شب امشب جور ديگري روحم را مي آزارد و دلم را ميهمان تشويش هاي ناگهاني مي كند. قلبم تپشي مستانه را براي چيزي موهوم آغاز كرده است . دستانم قدرت لرزش روي تارم را ندارند. بي روحند. همسان مرده اي افتاده برخاك.چه شده است مرا در اين سياهي شب. چشمانم ميزبان امواج اشك شده اند و گلويم بغضي سنگين را متحمل است. دلم گرفته است. نگاهم بر آسمان است، آسماني كه خشك است و ابرهايش با خساستي Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-870208942003-01-06T23:44:00.000+03:302003-01-06T23:57:31.000+03:30 دلم براي اين سروهاي سبز ميسوزد كه مجبورند در اين سرما براي عابران هميشگي ، دست به سينه بايستند، اما نمي دانم چرا آنها خود، شادند، شايد براي آنست كه فضاي كوچه را براي دو عاشقي كه قرار است در انتهاي كوچه، قرار بعدي ديدار را بگذارند، زيبا كرده اند. دلم براي سنگفرشهاي خيابان ميسوزد كه در اين سرما مجبورند، سنگيني قدمهاي رهگذران را بر دوش خود تحمل نمايند، ولي آنها شادند، شايد براي آنست كه مسير Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-866942102002-12-30T15:15:00.000+03:302002-12-30T20:20:30.000+03:30 و آن هنگام كه در برابر باد خويشتن خويش را بدست خويش به پرواز در آورم، خواهي ديد اوج بلند دلتنگي را، وسعت خرد شدن را و تباهي بودن را. و آن هنگام كه سكوت را با بغض به آشتي دوباره فرا خوانم، خواهي شنيد، صداي نهيب خرد شدنم را و هولناكتر از آن صدا، بي تفاوتي زمان را. شايد دوباره بايد بخواهم، روزهاي بي تفاوتي، هفته هاي مرده در نگاه شب و سالهاي بي تلاطمي را. شايد دوباره بايد رنگ ريا را همرنگ Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-865174742002-12-25T20:29:00.000+03:302002-12-27T23:51:45.000+03:30 مزاحم شما شدم، ميدانم تنها فانوسي بر مي افروزم گلها را در گلدان مي گذارم پنجره را باز ميكنم و بعد ميروم... آنقدر آهسته كه صداي گامهايم روياي شيرينتان را نياشوبد و بعد از رفتنم ديگر شبت تاريك نيست...Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-864412352002-12-23T20:53:00.000+03:302002-12-23T22:01:52.000+03:30 داشت يه ريز حرف ميزد، آخه اين آخرين قرارمون بود. بهم گفته بود كه اين آخرين زنگشه، ميخواد براي هميشه خداحافظي كنه. هنوز چند لحظه از تلفن كردنش نگذشته بود كه احساس كردم همه واژه هايي كه يه روزي صورت عشقمونو نوازش مي داد، اينبار داره احساسم رو خراش ميده ... شعرهايي كه از پشت گوشي همچون سيلي بر گوشم ميخورد، خيلي آشنا بود. آره! درست حدس زدم، اين شعرها، هديه روزهاي آشتي كنون بود، ولي حيف كه در Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-863705322002-12-21T23:58:00.000+03:302002-12-22T01:19:12.000+03:30قبل از باز كردن نامه، از سنگيني پاكت نامه متوجه شدم كه به قولش وفا كرده و عكسشو واسم فرستاده قبل از خوندن نامه، ديوونه وار رفتم سراغ عكسش... اين صدا رو قبلا هم شنيده بودم صداي شكستن، شكستني از جنس خواهش ... آخرين عكسش اينه يكي بهم ميگفت هر وقت شكستي، دعاش كن ...Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-862330442002-12-18T23:31:00.000+03:302002-12-19T00:06:01.000+03:30 ديگه تصميمو گرفتم ايندفعه ديگه همه چيز رو بهش ميگم بهش ميگم كه ديگه بايد منو فراموش كنه بهش ميگم كه ديگه خسته شدم از اينهمه بهونه نيومدن از اينهمه بد قولي و بي وفايي نه ديگه بايد تمومش كنم. همه چيز رو بهش ميگم بهش ميگم كه ديگه نميتونم بيش از اين منتظر بمونم چرا بايد واسه شنيدن چند كلمه، اينهمه انتظار بكشم من تصميم خودمو گرفته ام و هيچي نميتونه مانعم بشه .... گوشي رو كه بر داشتم صداش همه چيز رو Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-860020432002-12-15T00:05:00.000+03:302002-12-15T00:05:22.696+03:30 بذار آدما بدونن، ميشه بيهوده نپوسيد ميشه خورشيد شد و تابيد ميشه آسمونو بوسيد.. Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-859983532002-12-14T22:10:00.000+03:302002-12-15T00:11:53.000+03:30خيلي دنبال قافيه گشتم براي سرودن شعر تنهايي دنبال واژه هاي نابي كه انتظارش را معنا كند دنبال اشكي كه بيقراريش را تسكين دهد دنبال زخمه اي براي نواختن تار تنهايش دنبال سكوت، كوير... بالاخره تصميم گرفتم اين نقش را برايش گريه كنم... Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-859477892002-12-13T18:50:00.000+03:302002-12-14T21:54:50.000+03:30 زندگي شعشعه عشق الهي است ولي من در جسم و تن و آبي آبش مانده ام زندگي حرف لب سهراب است تا شقايق هست زندگي بايد كرد...Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-857955202002-12-10T22:45:00.000+03:302002-12-10T23:00:38.000+03:30 باورم نميشد يعني اصلا قصد نداشتم سر زده به حريم دل وارد بشم، ولي نميدونم يهو چي شد... نه! باورم نميشد، گيتار دل، خودش ميخوند و خودش ميزد... خدا خدا كردم تا اومدم بيرون. يعني فكر مي كنيد متوجه اومدنم شده؟؟؟ Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3303916.post-855961632002-12-06T19:34:00.000+03:302002-12-07T02:08:08.000+03:30 روزي با يك روح ملاقات كردم او سرم را از تنم جدا نكرد فقط راه دنور را از من پرسيد. روزي با يك شيطان ملاقات كردم او جانم را نگرفت. فقط براي مدتي دوچرخه ام را قرض گرفت. روزي با يك روح خونخوار از قبر برخواسته ملاقات كردم او خونم را نمكيد فقط يك تومان داد و دو تا پنج زاري ازم گرفت. اين اتفاقات برايم عادي است چون هميشه آدمهاي خوب را درست در موقع بدي مي بينم. شل سيلور اشتاين Mortezahttp://www.blogger.com/profile/09844157225144039102noreply@blogger.com0