در جایی خواندم و چه نیکو سخنی بود، گو اینکه پس از سالها تلاطم ذهنی و کاوش فکری، یافتمش گمشده ام را. آن دُر این بود:

دستهایی که کمک می کنند، مقدس تر از لبهایی اند که دعا می خوانند...